Η ξεχασμένη ελβετική εταιρία που βρέθηκε στο επίκεντρο της μεγαλύτερης διάσωσης στην ιστορία της ωρολογοποιίας

Υπάρχουν εταιρίες που έγραψαν ιστορία μέσα από τα ρολόγια που κατασκεύασαν.

Και υπάρχουν εταιρίες που έγραψαν ιστορία επειδή βοήθησαν να επιβιώσει ολόκληρη η ωρολογοποιία.

Η Sicura ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Σήμερα το όνομα Sicura είναι σχεδόν άγνωστο στους περισσότερους σύγχρονους συλλέκτες. Αντίθετα, ονόματα όπως Breitling, Sinn και Ollech & Wajs εξακολουθούν να προκαλούν ενθουσιασμό στους φίλους των μηχανικών ρολογιών.

Κι όμως, αν γυρίσουμε τον χρόνο πίσω στη δεκαετία του 1970, θα ανακαλύψουμε ότι η Sicura βρέθηκε στο κέντρο μιας από τις πιο κρίσιμες στιγμές στην ιστορία της ελβετικής ωρολογοποιίας.

Η γέννηση της Sicura

Η Sicura ιδρύθηκε το 1939 στην ελβετική Granges και αρχικά κατασκεύαζε οικονομικά αλλά αξιόπιστα μηχανικά ρολόγια, βασισμένα κυρίως στη φιλοσοφία των Roskopf movements. Δεν στόχευε στην πολυτέλεια. Στόχευε στο να προσφέρει ελβετικά ρολόγια σε ανθρώπους που ήθελαν ένα πρακτικό εργαλείο στον καρπό τους.

Στη δεκαετία του 1950 εμφανίζεται ένας άνθρωπος που θα αλλάξει για πάντα την πορεία της εταιρίας.

Το όνομά του ήταν Ernest Schneider.

Μηχανικός, επιχειρηματίας, στρατιωτικός αξιωματικός και παθιασμένος πιλότος. Ο Schneider δεν έβλεπε τα ρολόγια απλώς ως προϊόντα. Τα έβλεπε ως εργαλεία. Ως όργανα ακριβείας. Ως εξοπλισμό επαγγελματιών.

Υπό την ηγεσία του, η Sicura αναπτύχθηκε θεαματικά.

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970 η εταιρία διέθετε πολλαπλές εγκαταστάσεις συναρμολόγησης, εργοστάσιο κατασκευής κασών και σημαντική παραγωγική δυναμικότητα.

Η Sicura των συλλεκτών

Όποιος ασχοληθεί σήμερα με τα vintage Sicura θα ανακαλύψει μια εταιρία που δεν φοβόταν να πειραματιστεί.

Καταδυτικά με εσωτερικές στεφάνες.

Διπλές κορώνες.

Έντονα χρώματα.

Ρολόγια εμπνευσμένα από αγώνες αυτοκινήτου.

Jump-hour.

Εργαλεία για πιλότους.

Εργαλεία για δύτες.

Εργαλεία για ανθρώπους που χρησιμοποιούσαν πραγματικά τα ρολόγια τους.

Η Sicura δεν προσπαθούσε να γίνει Patek Philippe.

Δεν προσπαθούσε να γίνει Rolex.

Η Sicura προσπαθούσε να γίνει η πιο ενδιαφέρουσα εταιρία της αγοράς στην κατηγορία της.

Και πολλές φορές το κατάφερνε.

Τα τρία Sicura του εργαστηρίου μου

Πρόσφατα απέκτησα τρία διαφορετικά Sicura που αντιπροσωπεύουν τρεις διαφορετικές εποχές της εταιρίας.

Το πρώτο είναι ένα μικρότερο 36mm μοντέλο με μηχανή SIC 19 και 23 λίθους.

Το δεύτερο είναι ένα εντυπωσιακό diver με δύο κορώνες και μηχανή SIC 48.

Το τρίτο είναι ένα μεταγενέστερο Submarine 17 Jewels με μηχανή ST 969N.

Παρότι εξωτερικά διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό:

Την ίδια φιλοσοφία.

Κάθε ένα σχεδιάστηκε ως εργαλείο.

Όχι ως κόσμημα.

Και αυτό είναι κάτι που γίνεται άμεσα αντιληπτό όταν τα κρατήσεις στο χέρι.

Οι κάσες είναι στιβαρές.

Τα καντράν ευανάγνωστα.

Οι στεφάνες λειτουργικές.

Τα casebacks γεμάτα χαρακτήρα.

Ιππόκαμποι, δύτες, ασπίδες και θαλάσσια μοτίβα εμφανίζονται ξανά και ξανά, δημιουργώντας μια ισχυρή ταυτότητα που πολλοί σημερινοί συλλέκτες αγνοούν.

Η Κρίση του Χαλαζία

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 η ελβετική ωρολογοποιία βρέθηκε αντιμέτωπη με τον μεγαλύτερο κίνδυνο της ιστορίας της.

Τα quartz ρολόγια από την Ιαπωνία ήταν:

• πιο ακριβή,

• πιο φθηνά,

• πιο εύκολα στην παραγωγή.

Μέσα σε λίγα χρόνια εκατοντάδες ελβετικές εταιρίες εξαφανίστηκαν.

Άλλες συγχωνεύτηκαν.

Άλλες έκλεισαν οριστικά.

Και μία από αυτές που βρέθηκαν στο χείλος της καταστροφής ήταν η Breitling.

Η πτώση της Breitling

Το 1978 η Breitling ανέστειλε ουσιαστικά τη λειτουργία της.

Η εταιρία απέλυσε προσωπικό και άρχισε να εκποιεί περιουσιακά στοιχεία.

Για πολλούς, η ιστορία της Breitling είχε τελειώσει.

Όμως εκεί ακριβώς αρχίζει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κεφάλαια στην ιστορία της ωρολογοποιίας.

Γιατί η κληρονομιά της Breitling δεν κατέληξε σε έναν μόνο αγοραστή.

Διασκορπίστηκε.

Και διασώθηκε.

Η Sinn και το Navitimer

Ο Helmut Sinn αναγνώρισε αμέσως την αξία του Navitimer.

Απέκτησε τα δικαιώματα χρήσης των σχεδίων των θρυλικών Breitling 806 και 809, μαζί με εξαρτήματα και εργαλεία παραγωγής.

Το αποτέλεσμα;

Το Sinn 903.

Ένα ρολόι που εξακολουθεί να παράγεται μέχρι σήμερα και αποτελεί μία από τις πιο αυθεντικές συνδέσεις με το ιστορικό Navitimer.

Ως επίσημο service center της Sinn στην Ελλάδα, πάντοτε θεωρούσα το 903 κάτι περισσότερο από έναν χρονογράφο.

Είναι ένα κομμάτι ζωντανής ιστορίας.

Η Ollech & Wajs και το Aviation

Την ίδια περίοδο η Ollech & Wajs απέκτησε μηχανήματα, εξαρτήματα και απόθεμα που συνδέονταν με την παραγωγή των Breitling chronographs.

Αυτά τα εξαρτήματα χρησιμοποιήθηκαν αργότερα για τη δημιουργία των Aviation chronographs της εταιρίας.

Έτσι, ένα ακόμη κομμάτι της κληρονομιάς της Breitling συνέχισε να ζει.

Όχι με το όνομα Breitling.

Αλλά με το πνεύμα της.

Και η Sicura;

Η πιο καθοριστική κίνηση έγινε στις 5 Απριλίου 1979.

Εκείνη την ημέρα ο Ernest Schneider υπέγραψε συμφωνία με τον Willy Breitling και απέκτησε τα δικαιώματα των ονομάτων Breitling και Navitimer.

Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο γεγονός στην ιστορία της Sicura.

Γιατί από εκείνη τη στιγμή ο Schneider δεν ήταν απλώς ο επικεφαλής μιας επιτυχημένης ελβετικής εταιρίας.

Έγινε ο άνθρωπος που εξασφάλισε τη συνέχεια της Breitling.

Χωρίς εκείνη την απόφαση, είναι πολύ πιθανό η Breitling να είχε χαθεί οριστικά.

Ο μύθος του «Sicura by Breitling»

Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που συναντώ συχνά σε δημοπρασίες και αγγελίες είναι ο όρος:

«Sicura by Breitling».

Στην πραγματικότητα, οι ιστορικοί της Breitling έχουν επανειλημμένα επισημάνει ότι δεν υπήρξε ποτέ μια τέτοια εταιρία ή μια τέτοια σειρά παραγωγής κατά τη δεκαετία του 1960 ή του 1970. Υπήρχε η Sicura του Ernest Schneider και αργότερα η Breitling υπό τον Ernest Schneider. Πρόκειται για δύο διαφορετικά κεφάλαια της ίδιας ιστορίας.

Και αυτό κάνει τα vintage Sicura ακόμη πιο ενδιαφέροντα.

Δεν είναι «φθηνά Breitling».

Είναι αυθεντικά Sicura.

Γιατί αξίζουν σήμερα την προσοχή των συλλεκτών

Για πολλά χρόνια τα Sicura θεωρούνταν απλώς περίεργα vintage ρολόγια.

Σήμερα όμως οι συλλέκτες αρχίζουν να τα επαναξιολογούν.

Και όχι άδικα.

Γιατί αντιπροσωπεύουν:

• μια ξεχωριστή σχεδιαστική σχολή,

• μια σημαντική περίοδο της ελβετικής ωρολογοποιίας,

• έναν από τους πιο σημαντικούς επιχειρηματίες του χώρου,

• και ένα κρίσιμο κεφάλαιο στην ιστορία της Breitling.

Κοιτάζοντας τα τρία Sicura που βρίσκονται πλέον στο εργαστήριό μου, δεν βλέπω απλώς τρία vintage ρολόγια.

Βλέπω τρία κομμάτια μιας ιστορίας που ξεκινά από τη δεκαετία του 1960, περνά μέσα από τη μεγαλύτερη κρίση που γνώρισε ποτέ η ελβετική ωρολογοποιία και καταλήγει να επηρεάζει μέχρι σήμερα εταιρίες όπως η Sinn, η Ollech & Wajs και η Breitling.

Και αυτό, κατά τη γνώμη μου ως ωρολογοποιός, είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από οποιαδήποτε τεχνική προδιαγραφή γραμμένη πάνω σε ένα καντράν.